กลับบ้าน

Standard

การที่เราเกิดและโตมาในเขตบางรัก ซึ่งมันคือ 15 นาทีถึงศาลาแดง ทำให้เราเคยคิดอิจฉาเพื่อนๆที่มาจากต่างจังหวัด ว่าวันหยุดเค้าก็สามารถกลับไปบ้าน พักผ่อน  หนีจากความวุ่นวายไปที่บ้านได้เนอะ… ขณะที่เราก็ยังวนเวียนที่เดิมๆ ก็ยังไปกินอาฟเตอยูที่สีลมคอมเพลกซ์  ไม่ต่างอะไรกับวันทำงาน….

จนกระทั่งวันหนึ่ง เราต้องไปเรียนต่อในประเทศเกาะ แล้วก็ได้ทำงานที่นั่น แม้เราจะเพิ่งเริ่มทำงานได้ไม่นาน แต่เราเข้าใจความรู้สึกของคนไปทำงานในเมืองแล้วล่ะ ทุกอย่างมันช่างแตกต่างจากบ้านของเราเหลือเกิน…

ช่วงเดือนที่ผ่านมานับว่าเป็นความพีคของเรา นอกจากจะทำงานประจำ (ที่เพิ่งเริ่มและยังปรับตัวไม่ได้) ยังจะมีงานพิเศษที่ทำส่งมาที่ไทยอยู่บ้าง ซึ่งมันยุ่งมากๆ งานมีปัญหาก็เยอะ มันเหนื่อยจนท้อ.. สิ่งเดียวที่ทำให้เราสู้คือเงินเดือนที่เยอะพอจะเหลือเก็บเท่ากับเงินเดือนที่ไทย

นอกจากเรื่องงาน..  เรื่องอื่นๆก็พังมากเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นสุขภาพ ที่เจ็บเข่าจากการวิ่ง  ร้อนในหนักมากจนเลือดกำเดาไหล นอนไม่พอมาจะครบเดือน เรื่องครอบครัวที่ไทยที่อาม่าป่วยเข้าโรงพยาบาล เรื่องความรักที่หมดโปรแล้วโดนอิกนอร์และทะเลาะกันวันเว้นวัน  เรื่องความดวงไม่ดีเล็กๆน้อยๆเช่น อยู่ดีๆก็มือถือจอแตก ซื้อใหม่ซะงั้น ฯลฯ  ไม่รวมถึงความพีคของการติดเกาะเช่น โรงอาหารมื้อเที่ยงที่ใกล้ที่สุดคือเดินตากแดดไปสิบนาที ราคาขั้นต่ำ 130 บาทและไม่อร่อยด้วย

ศุกร์ที่ผ่านมาเราดีใจมาก แบบ Finally, I’m coming home  อย่างน้อยก็ขอไปพักใจในเมืองที่คุ้นเคย กลับไปกอดแม่ให้หายคิดถึง กลับไปให้อาฟเตอยูเยียวยาทุกสิ่ง

ถามว่ามันยังเหนื่อยและท้อมั้ย มันก็ยังเหนื่อยและท้อ แต่การได้กลับบ้านชาร์จพลังมันทำให้เราพร้อมจะสู้ต่อไป…  และเราก็คิดถึงเพื่อนต่างจังหวัดที่เราเคยอิจฉา .. เค้าก็คงต้องผ่านจุดๆนี้ไปเช่นกัน 🙂

และเราจะสู้ไปด้วยกัน ซักวัน ฟ้าที่สดใสจะเป็นของเราอย่างแน่นอน…

DSC_0063